De Zee

dinsdag 28 april 2020

In April dook ik eens in mijn archief want ik heb in de loop van de jaren wat afgeschreven. De meeste teksten zijn niet of nauwelijks voor publicatie, maar deze wilde ik jullie toch niet onthouden. Hij staat bij de Gratis Downloads en kan online gelezen worden.

Eens keert het tij

maandag 20 april 2020

Ik hoef het u niet te vertellen, we leven in rare tijden. Tot nu toe waren natuurrampen zoals aardbevingen, tsunami’s en dodelijke epidemies een ver van mijn bed show. Natuurlijk hebben we allemaal ons steentje bijgedragen toen in 2004 op kerstdag een tsunami een deel van Indonesië overspoelde. Uiteraard hebben we meegeleefd met Japan, toen in 2011 door een tsunami de kernreactor van Fukushima werd getroffen. En uiteraard hebben we ons goed hart laten zien in allerlei solidariteitsacties. Maar we waren vooral blij dat het daar bleef, in het oosten of in het midden oosten. We waren vooral blij dat we er hier niet mee te maken kregen, want zo is de mens dan.

Dat veranderde toen in januari 2020 de eerste gevallen opdoken van een griepachtig virus dat enige gelijkheid vertoonde met SARS en MERS (waar we hier een paar sporadische gevallen van hadden) maar dat zo virulent of besmettelijk was dat het 3 x meer mensen besmette. Dit was geen griepje, zoals we er elk voorjaar wel één kennen. Dit was anders, een killer noemden wetenschappers het. En toen op 13 maart de regering besloot om ons land in een Quarantaine Light te stoppen, veranderde ons leven. Voor de generaties die nu leven zal het leven nooit meer hetzelfde zijn.

Iedereen ging er anders mee om. Sommige mensen werden angstig, voelden zich opgesloten, schreeuwden om meer vrijheid. Ze werden depressief omdat ze beseften dat een uiterst klein virusje je volledige leven kan verwoesten. Anderen vonden al die voorzorgsmaatregelen maar overbodig. Elk jaar vallen er doden door de griep, waarom moet iedereen dan zo paniekerig doen over een griepje dat misschien iets besmettelijker is maar dat gezonde mensen niks doet. De meesten lieten het over zich heen komen. Bij de supermarkt gingen we netjes in een rijtje staan wachten tot we binnen mochten. Bij de bakker bleven we op straat staan omdat er niet meer dan twee personen in de winkel mochten. We deden onze burgerplicht.

Maar niemand kan ontkennen dat er iets veranderd is. Mensen in de dienstensector vragen al jaren een wettelijke omkadering voor thuiswerk. Dat kwam er nooit want onze regering vond het geen prioriteit en kijk, één van de eerste maatregelen van de noodregering was thuiswerk promoten. Met z’n allen hebben we bewezen dat het weldegelijk kan. Ook kinderen en studenten zagen hun dagelijkse routine veranderen. Iets wat in sommige streken van Zweden en Canada normaal is, vond ook nu zijn ingang in ons onderwijs, namelijk thuis leren met ondersteuning van een online leerplatform. Proffen stonden voor een lege aula les te geven, de opnames werden online gezet. Mensen werden creatief in het zoeken naar oplossingen om het leven zo normaal mogelijk te laten doorgaan.

Ik heb mezelf nooit superveel zorgen gemaakt over het virus en een mogelijke besmetting. Ik bleef netjes in mijn kot, ging naar de supermarkt met een maskertje (jaja, Van Ranst kan veel zeggen maar de logica heeft ook zijn rechten), bezocht mijn moeder enkel door het raam en deed de dingen die gedaan moesten worden. Want je weet dat eens het moment daar is dat alles weer normaal wordt. Of toch bijna. En toch…. toch merkte ik dat het in mijn hoofd niet helemaal lekker zat. Ik vermoed dat veel mensen die met pensioen gaan hetzelfde gevoel hebben. Tijd zat thuis, altijd je partner in de buurt maar niet echt iets dat genoeg boeit om weer over te gaan tot de orde van de dag. Misschien bedenken psychologen er binnen een paar maanden een duur woord voor, iets als “confinement depression”, ik zeg maar wat. Maar het is reëel. Het leven IS niet normaal op dit moment. En veel mensen hebben daar een vreemd gevoel bij.

Maar eens keert het. Die “eens” is voor mij vandaag. Toen ik vanmorgen wakker werd was het met een heel ander gevoel. Er was niks wezenlijks veranderd in de manier waarop we met de crisis omgaan, maar er was bij mij iets veranderd. Ik had op één of andere manier de knop omgedraaid. Ik had meer vrijetijd dan voor 13 maart en daar zou ik gebruik van maken. Ik ben naar de supermarkt geweest (ja, met maskertje), ik heb verse mango thee gemaakt en een fruitontbijtje voor mezelf. En ik ga vanaf vandaag een boel dingen doen die ik me voorgenomen had maar waarvoor ik tot nu toe de fut of de goesting niet voor had. Voor mij is de crisis voorbij, in die zin dat het mij niet meer uitmaakt hoe ons leven nog zal veranderen in de nasleep van dit alles. Ik heb weer zin, goesting en energie. En ja, die knop zat in mijn hoofd, ik moest hem alleen maar omdraaien. Ik moest zelf de teugels in handen nemen en mij niet laten leiden door de omstandigheden. Er komen misschien nog mindere dagen, maar de kentering is ingezet.

Life is good, life is great! Enjoy it!

Isa en de Ongenode Gast

zondag 22 maart 2020

Wat doet een mens als het land op slot zit en je zelf ook een virusje van het milde soort hebt opgelopen? Je grijze celletjes doen werken. Daarom heb ik besloten om elke week een stukje van “Isa en de Ongenode Gast” gratis online te zetten. Zelf weet ik nog niet hoe het verhaal afloopt of hoe lang het wordt. Hebt U zin om het samen met mij te ontdekken? Hier gaan we:

In mijn oorspronkelijke blogberichten schreef ik hier elke dag mijn 1000 woorden van Isa en de ongenode gast. Vermits je het boek nu in ebook vorm kan downloaden, verwijs ik voor alle andere posts rond Isa graag naar de Gratis Downloaden pagina 🙂

Maart: tijd voor een nieuw verhaal

woensdag 26 februari 2020

Photo by Tim Mossholder on Unsplash

Het vorige manuscript was eindelijk klaar en als auteur heb je dan nog weinig vat op wat er daarna mee gebeurt. Natuurlijk komen er een boel dingen op je af, je moet vooral keuzes maken. Maar aan schrijven ben ik bewust niet meer toegekomen. Af en toe moet je ook afstand nemen en beseffen dat er nog iets anders is dan schrijven alleen. Een avondje theater, een etentje, soms gewoon maar samen met ’t ventje naar televisie kijken.

Maar na een tijdje begint het toch weer te kriebelen en wil je weer aan de slag met het volgende verhaal. Sinds vorige week zit het onder mijn huid en veroorzaakt een ongelofelijke aanval van creatieve jeuk. Waar zal het zich afspelen? Is dat wel interessant genoeg? Wie zijn mijn hoofdpersonnages? In mijn geval niet zo moeilijk, mijn heldin verschijnt ook nu weer aan de start. Wat voor spannende avonturen gaat ze beleven? Klopt het allemaal wel een beetje en hoe zit de tijdlijn in elkaar?

Vandaag staat de synopsis of eerste draft op papier. Een heel high-level overzicht in tekstvorm van wat er allemaal gebeurt in het boek. Ik vond het goed genoeg om het voor te leggen aan mijn dochters, voor wie ik het eerste boek schreef. Ze zijn alvast laaiend enthousiast over de nieuwe avonturen van mijn heldin. Gezien het vorige boek blijkt hun buikgevoel een goede graadmeter dus vanaf volgende week gaan we echt aan de slag. Dan definieer ik de hoofdstukken, de gebeurtenissen, de dialogen, de beschrijvingen, ….. maar voor het zover is moet ik nog wat research doen zodat het ook allemaal klopt. Dat is voor deze week. Maar volgende week…… dan begint het echt opnieuw. En ik kijk er al ongelofelijk naar uit.

Wordt vervolgd…

Een Schrijfdipje

Zondag, 26 januari 2020

Geen idee of dit een bestaand woord is, in ieder geval ervaar ik mijn huidige “state-of-mind” als een schrijversdipje. Ik kan niet zeggen dat ik geen inspiratie heb of dat de creativiteit even wat vakantie heeft genomen. Ideeën heb ik bij de vleet en het uitwerken ervan in een overzicht gaat al bijna als vanzelf. Maar wat ik zou moeten schrijven lukt niet.

Elke zin die ik neerschrijf voelt op één of andere manier vreemd en onnatuurlijk aan. Stug doordoen heeft ook geen zin, ik verwijder de tekst weer even snel als hij geschreven wordt.

Voorlopig is er geen probleem, ik zit niet met een deadline en kan dus eigenlijk lekker aankliederen als ik daar zin in heb. En dus worden het ideeën voor later. Veel later wanneer ik tijd heb, veel tijd. En misschien wordt het wel nooit iets met die ideeën omdat ze dan voorbijgestreefd zijn, niet goed meer in de markt liggen of ik er geen zin meer in heb. Maar stilzitten en niet schrijven, dat gaat niet. Dat kan ik niet over mijn hart krijgen. Dus fantaseer ik er lustig op los, bedenk de vreemdste plottwists en de gruwelijkste misdaden. En ik vertrouw mijn hersenkronkels toe aan een beveiligd document.

En net kwam er een vreemd idee binnenwaaien. Stel dat een auteur van thrillers ooit verdacht wordt van een misdrijf en de politie neemt zijn/haar laptop in beslag. Volgens mij denken ze dan dat ze de vangst van de eeuw hebben gedaan 🙂

Een Nieuw Begin

Zondag, 26 januari 2020

Een nieuw jaar, een nieuw begin. 2020 wordt het jaar dat het eindelijk voor mij gaat lukken als auteur. Tot nu was het een aangenaam tijdverdrijf, iets waar ik mijn creativiteit en mijn stress in kwijt kon. Ik had de luxe om te schrijven wanneer ik wilde en iets anders te doen als ik geen zin had om te schrijven.

Dat gaat nu veranderen, ik kan het moeilijk maken om maar één keer om de tien jaar een boek uit te brengen, dus van nu af aan zal ik mij ook serieus met de boekenbusiness gaan bezig houden. Maar dat doe ik met heel veel plezier en heel veel nieuwe energie!

Ina

Ravenburcht

Zo’n 25 jaar geleden schreef ik voor mijn oudste dochter een boek “Kaat en het geheim van de Ravenburcht. Ze zat toen in het zesde leerjaar en hoewel het nog niet uitgegeven was, mocht ze het toch gebruiken voor haar boekbespreking. De commentaren van de leerkrachten over het boek waren lovend, maar geen enkele uitgever had interesse.

Nu, 25 jaar en zoveel revisies later koos tot mijn grote verbazing een uitgever WEL voor het verhaal. Het was op aandringen van mijn dochters gemoderniseerd en begin 2020 begon voor mij de ongelofelijk spannende roller coaster van het uitgeven van een boek.

In oktober is het zover, dan is hij beschikbaar voor het grote publiek. Hopelijk kunnen we er een leuke boekvoorstelling van maken en strooit Corona niet nog eens een keer roet in het eten. Als je mijn website, blog of facebookgroep volgt dan hoor je vanzelf wel waar en wanneer jullie kunnen kennismaken met ‘Ravenburcht’

De Ongenode Gast

In april 2020 lanceerde mijn uitgeverij Hamley Books een schrijfchallenge: Schrijf op 22 dagen een stuk van 22.000 woorden. Het lijkt erger dan het is, dat wil zeggen dat je ongeveer 2 a4’tjes moet volschrijven om aan 1000 woorden per dag te geraken.

Normaal ben ik een heel zorgvuldige planner. Nog voor het eerste woord op papier verschijnt heb ik heel het boek al gepland, zijn de hoofdstukken bekend, is het plot uitgewerkt en hebben mijn personages een naam en een persona. Nu besloot ik organisch te schrijven en te kijken wat eruit zou komen. Het resultaat van de challenge, die ik wel gehaald heb, was een tekst van bijna 25.000 woorden, een novelle dus.

De Ongenode gast is wat men noemt een cozy mystery, het soort verhalen die je terug vindt bij Agatha Christie. Geen bloed of super spannende passages maar een verhaal dat zich uur na uur aan elkaar rijgt, dat begint met iets mysterieus en dat gewoonlijk eindigt met een oplossing. Meestal gaat het ook over mensen die niet beroepsmatig met moord en doodslag te maken hebben, gewone mensen zoals u en ik die op een ochtend opstaan en een lijk vinden. En die nieuwsgierig genoeg zijn om erachter te komen hoe de vork aan de steel zit

Deze novelle is gratis te downloaden van de site van Uitgeverij Hamleybooks via deze link

Wolvenhart

In januari 2020 begon ik te schrijven aan Wolvenhart. Ik had echt de smaak te pakken van verhalen met een historische achtergrond met een stukje fantasie. Een verhaal dat mogelijk gebeurd was maar waarschijnlijk niet. Wat beter dan dit keer te kiezen voor mijn geadopteerde thuisstad Mechelen, die bol staat van de verhalen. Ze was ooit de hoofdstad van de Nederlanden en alle bekende en belangrijke personen die er ooit wonen of verbleven waren een dankbare inspiratiebron voor weer een nieuw verhaal. De geschiedenis is echt maar sommige dingen zijn verzonnen. Aan de lezer om te oordelen wat ik erbij verzon 🙂

Wolvenhart schreef ik op nog geen zes maanden, nu volgt dus nog de redactie en al het andere werk dat komt kijken bij het uitgeven van een boek. Waarschijnlijk komt het volgend jaar tegen de zomer in de boekhandels. Ik heb nog geen cover maar ik denk persoonlijk aan iets zoals hier onder