Chaotisch of georganiseerd?

Het is misschien moeilijk te geloven, maar niet elke schrijver heeft dezelfde manier om een boek uit zijn brein te persen. Boek, verhaal, blog, maakt niet uit.

Organisch

Er zijn mensen die organisch schrijven. Die beginnen met een idee en die zien wel waar hun idee hen brengt. Ze maken het verhaal dus “as they go” of terwijl ze het schrijven. Dit is trouwens de manier waarop ik blogs en verhalen schrijf. Uiteindelijk zijn dat kleine stukjes en daarbij weet je wel ongeveer hoe je van begin tot einde geraakt. Het langste dat ik op deze manier schreef was een novelle (De Ongenode Gast). Ik begon met een beeld, een oudere dame staat ’s ochtends voor het raam van haar woonkamer en kijkt naar haar tuin. En daar ziet ze iets wat haar doet verstijven. Meer wist ik niet. Wie was die vrouw, waarom stond ze daar, waarom lag er iets tussen haar bloemen? Totaal geen idee. Elke keer als ik verder schreef moest ik het volgende stukje van de puzzel bedenken, en dat was eigenlijk best leuk. Alleen, aan het einde en bij het herlezen bleek dat ik op sommige stukken totaal de mist was ingegaan. Verkeerde naam, verkeerd beroep, verkeerd personage op de verkeerde plaats….. niks voor mij dus.

Planmatig

En dan heb je de planmatige schrijvers en daar reken ik mezelf zeker wel toe. Voor blogs en verhalen beperkt dat plannen zich tot inplannen in de agenda, onderwerpen zoeken en verdelen. Maar bij een boek of lang verhaal plan ik eerst het hele verhaal. Hoe doe ik dat?

  • Eerst schrijf ik in een paar regels op waarover het gaat. Bijvoorbeeld: In een hotel zijn vier moorden gepleegd, de uitbaatster vraagt haar vriendin om een onderzoek in te stellen. Dat wordt niet in dank afgenomen door de dorpsbewoners en al snel valt er weer een slachtoffer. De vriendin overhaalt de lokale bevolking om samen te werken: als ze de moorden van vier jaar geleden kunnen oplossen, dan hebben ze ook de huidige moordenaar. Meer is het niet. Het is een idee – er zit een begin in, een midden en een einde.
  • De volgende stap is die drie delen uit elkaar trekken in kleinere delen. Hoe is de relatie tussen de uitbaatster en de vriendin? Wat is er vier jaar geleden gebeurd? Is er een love interest? Zit die het onderzoek in de weg of net niet? Wordt de vriendin verdacht en waardoor geraakt ze terug vrij? Op welke punten zitten de spannende elementen en wat zijn ze (opgesloten, aangevallen, van de weg gereden, bedreigd, …..)
  • Stap drie zijn de personages. Meestal heb ik na stap 2 al een goed idee van wie ik allemaal nodig heb. Ik maak een lijst en voor iedereen zoek ik een foto op internet die het best overeen komt met mijn idee van die persoon. Als het belangrijke personen zijn dan zorg ik ook voor een backstory of voor een verleden. Soms gebruik ik dat later ook effectief in het boek, soms is het gewoon voor mij zodat ik me kan inleven in hun leven.
  • Stap vier is het meeste werk qua voorbereiding. Let op, tot nu toe heb ik nog geen letter van het uiteindelijke boek of verhaal op papier gezet. En dat gebeurt ook nu niet, behalve dan misschien de titels van de hoofdstukken. Ik ga heel het verhaal, met de antwoorden uit stap 2 nu opdelen in hoofdstukken. Voorlopig maak ik me er niet druk om of er veel of weinig in een hoofdstuk gebeurt, belangrijk is dat ik weet waar de scheidingen in het verhaal liggen. Elk hoofdstuk wordt ook nog eens onderverdeeld in scenes en voor elke scene voeg ik een korte beschrijving van wat er gebeurt toe. Als dat klaar is dan stop ik stap drie en vier in mijn favoriete schrijfprogramma (Scrivener) en dan ga ik aan de slag.
  • Stap vijf is het schrijven van het boek. Ik neem scene na scene onder handen. De tekst moet niet perfect zijn, er kan best een kromme zin in zitten. Dat is op dit moment niet belangrijk. Het belangrijkste is dat in deze fase het verhaal geschreven wordt. Dat de structuur goed zit en dat het verhaal aan elkaar hangt. Zit ik vast met een hoofdstuk, dan ga ik verder met de volgende scene of de scene erna.
  • Stap zes is de laatste stap voor het aangeboden wordt aan een uitgever. Nu worden alle zinnen opgepoetst en verbeterd tot het ook mooi en vlot leest. Spelfouten worden eruit gehaald, kromme zinnen worden recht gezet, scenes worden aangevuld of er wordt net wat geschrapt. En aan het einde van stap zes hou ik – als het goed is – een manuscript over.

Vergis u niet, het boek is nog niet klaar. Stel dat de uitgever het aanvaard, dan volgen nog een paar rondes redactie. Het gaat nog langs de proeflezers, er moet een flaptekst verzonnen worden. We kiezen nog een mooie cover en ook het binnenwerk moet verzorgd worden. Dit zijn allemaal dingen die ik doe in samenspraak met de uitgever, het is een wisselwerking van ideeën, ervaring en stijfkoppigheid soms 🙂

En als alles goed is gegaan, dan hou je een tijdje later je boek in de hand. Het meest magische moment van het proces. Maar daarover later meer.

Drakenbloed ‘in the making’

Zoals beloofd ben ik op 1 september begonnen aan boek drie, Drakenbloed. De titel lijkt een beetje luguber, maar wees gerust er komen geen echte draken in voor. Het is en blijft een avonturenverhaal voor en door tieners die door hun nieuwsgierigheid in de problemen komen en door hun vindingrijkheid er ook weer uit geraken.

Veel ga ik nog niet vertellen over dit derde boek. Wel kan ik al meegeven dat het zich dit keer niet afspeelt in België maar in één van onze buurlanden. En Kaat is uiteraard weer de spil van het verhaal, maar ze heeft nu een jongen als sidekick. Hoewel het verhaal al helemaal in de stijgers staat – ik weet dus wat er in elk hoofdstuk gaat gebeuren – ben ik deze keer wel verplicht om even op reis te gaan voor de nodige plaatselijke sfeer en documentatie, want ik ben zelf nog niet op de plaats geweest waar haar volgend avontuur zich afspeelt.

Ik heb nog wel even tijd om het af te schrijven, eerst moeten we nog door heel de mallemolen voor ‘Wolvenhart’ dat waarschijnlijk volgend jaar verschijnt. Maar het derde boek is dus bevestigd. En het is zelfs mogelijk dat er een vierde boek van Kaat komt, maar daar denk ik nog over na. Stay tuned 🙂

Auteurs helpen Auteurs

Toen ik bij Uitgeverij Hamley Books tekende en mijn collega’s leerde kennen was ik in de wolken! De mensen die mij kennen weten dat ik een freak ben voor wat betreft politieprocedures. Sommigen weten ook dat ik in mijn lade altijd een cursus Forensische Geneeskunde heb liggen om in mijn verhalen op terug te vallen. En dan blijkt toch wel dat één van mijn collega’s vroeger wetsgeneesheer was zeker? Toen ze haar lezing aankondigde heb ik mij onmiddellijk ingeschreven, maar Corona gooide – zoals zo vaak de afgelopen maanden – roet in het eten.

Maar Pat Craenbroek schrijft ook thrillers en die spelen zich allemaal af in die discipline van de geneeskunde waarin zij haar carrière begonnen was. Ik heb dan ook haar eerste boek, “Uitgebroed” onmiddellijk gekocht. En ik was meteen ook verkocht, haar schrijfstijl spreekt me enorm aan en wat voor mij vooral leuk was, ik kreeg een boek onder ogen waarop de wetsgeneesheer niet in een Channel pakje en met stiletto’s op de Crime Scene verschijnt en waar de politie het niet in zijn hoofd haalt om zonder handschoenen het mogelijke moordwapen vast te nemen.

Sinds deze week is haar tweede boek uit, “Uitgekookt” is niet direct een vervolg op het eerste boek, maar het is wel herkenbaar voor wie het eerste boek heeft gelezen. Dus….. (drum roll….) als je nu heel toevallig dat eerste boek nog niet hebt, rep je dan naar de boekhandel en koop deel 1. Ja, je kan het tweede boek lezen zonder dat je weet wat er in het eerste gebeurt, maar zeg nu zelf… als rechtgeaarde thrillerlezer wil je toch weten hoe het begon?

Als je graag een gesigneerd exemplaar van Pat krijgt, stuur haar dan via haar facebook profiel een PB’tje en ze brengt het voor je in orde. Voor de prijs moet je het zeker niet laten, dus kopen dat boek zou ik zeggen 🙂

Uitgebroed – Pat Craenbroek, te koop of te bestellen in alle boekhandels, en uiteraard ook bij haarzelf.

Blije momenten

Photo by Andre Furtado from Pexels

Ik heb gemerkt dat het leven van een schrijver doorregen is met blije momenten. Een top idee voor een nieuw boek, je laatste woorden van een manuscript schrijven, een positieve mail van je uitgever krijgen, je laatste revisie doorsturen, je boekpresentatie plannen, je eerste fysieke boek in je handen houden. Misschien wel het belangrijkste blije moment is het ondertekenen van het contract voor een nieuw boek. Die andere blije momenten zijn niet minder leuk, maar zo’n contract zegt dat je goed bezig bent. Het geeft je weer moed om door te gaan, het geeft je zelfvertrouwen een boost. En met dat zelfvertrouwen wil het bij veel – beginnende – auteurs nog wel eens mis gaan. Ben ik wel goed genoeg, gaan ze mijn boek wel lezen? Wat als ik er na dit boek geen tweede of derde uitgeperst (wink wink naar collega Pat) krijg?

Een contract is iets tastbaars. Mensen kunnen zeggen dat je goed bezig bent, maar zoiets is heel subjectief. Wat voor de ene goed is kan voor de andere veel minder zijn. Maar dat contract, dat zegt: ik wil je boek uitgeven, het aan de wereld tonen.

De laatste weken zijn een aaneenrijgen van blije momenten geweest. Het manuscript van Wolvenhart was af en de eerste verbetering was betrekkelijk snel klaar. Rond dezelfde tijd kreeg ik ook nog eens een pracht van een trailer en gisteren was er dan de aankondiging dat de digitale boekpresentatie van Ravenburcht doorgaat op 23 oktober!

En vandaag zat er in mijn mail een contract voor Wolvenhart! Weer een hele opluchting dat het manuscript goed genoeg bevonden was. Maar er zat niet één maar twee contracten in mijn mailbox! Het tweede was voor Drakenbloed, de nummer drie met Kaat Michiels. Als dat geen blij moment was, dan weet ik het niet meer. Want, beste mensen…. ik begin pas in september te schrijven aan het derde boek!

Zo fier, zo blij! Het geeft me vleugeltjes en zin om nu al te beginnen schrijven. Maar ik heb mezelf een maandje rust gegund dus voor 1 september wordt er geen woord op papier gezet. Tenminste…. niet van het manuscript, want ik kan het natuurlijk niet laten om toch al wat voorbereiding te doen. Mijn Trello dashboard geraakt al goed vol met informatie en story lines…. en het beloofd een speciaal boek te worden. Misschien zelfs een echt kerstboek. Afwachten dus maar!

Weer een mijlpaal

Het leven van een auteur bestaat uit mijlpalen, heb ik gemerkt. Je hebt een idee voor een boek, je werkt het uit, je plant de hoofdstukken en de inhoud, dan begint het schrijven en je kijkt het na. En dan…. dan laat je het los, dan is het klaar om door een ander beoordeeld te worden. Gisteren was weer zo’n mijlpaal, ik heb het manuscript van Wolvenhart opgestuurd naar mijn uitgever. En nu begint weer een periode van onzekerheid, van nagelbijten ook. Zal ze mijn kindje goed genoeg vinden? En zo ja, zal ik veel moeten veranderen? Wat met de cover? Begin ik nu al aan de flaptekst? Stel je voor dat het toch niet goed genoeg is, dan is al dat werk voor niks geweest?

Onzeker? Ja, absoluut! Ik ben nog tamelijk nieuw in dit vak en dat zorgt voor een boel onzekerheid. Ik weet dat ik leuke en spannende verhalen kan bedenken. Maar als je nagaat dat het vorige boek 25 jaar geduurd heeft voor het goed genoeg was, dan snap je dat ik me nu vragen stel. Zal het aanslaan bij de proeflezers? Is het niet te moeilijk voor de lezersgroep waarvoor het geschreven is, het is tenslotte een jeugdboek.

Ik denk dat het goed is als je als auteur een beetje onzeker bent, dat houdt je scherp. Dat zorgt er ook voor dat je je beste werk wil afleveren en dat is alleen maar in het voordeel van de lezers. Hoe dan ook, het worden weer een paar spannende dagen/weken voor ik weet of het goedbevonden wordt of niet. En tot dan kan ik – raar genoeg aan niks nieuws beginnen. Misschien is Diamond Painting wel iets voor mij :p

Het Zwarte Gat

Het is nu de tweede keer dat me dit overkomt, maar het bestaat dus echt… het beroemde zwarte gat waar je invalt als je met hart en ziel ergens naartoe gewerkt hebt en plots…. is het klaar.

Na Ravenburcht speelde het nog niet zo erg, ik wist dat er nog een tweede boek zou komen dus ik begon al vast research te doen. Ik was nog volop bezig met mijn online persona dus eigenlijk was er werk genoeg tussen het indienen van het manuscript en de verbeterrondes.

Met Wolvenhart valt het zwarte gat me zwaarder, heb ik het gevoel. Oh ja, er komt een derde boek en ik heb er zelfs al een titel voor, maar voor ik echt aan nummer drie kan beginnen moet ik nog research doen en laat dat nu een probleem zijn want daarvoor moet ik mij verplaatsen. En dat valt in Corona tijden niet echt mee.

Ik zou van alles kunnen doen. Nog een novelle schrijven, een kort verhaal, oude verhalen reviseren, …. noem maar op. Maar om één of andere reden heb ik daar momenteel niet echt zin in. En toch… en toch wil ik schrijven. Het is als een ziekte, een obsessie haast en dat lijkt me niet gezond.

Morgen gaan we met de (klein)kinderen naar een dierenpark, dat zal de zinnen alvast wat verzetten. En misschien doe ik daar wel een paar leuke ideetjes op, je weet nooit 🙂

Een professionele aanpak

Nee, deze post begint niet met een datum en dat heeft een goede reden. Alle voorgaande posts heb ik overgenomen van mijn oorspronkelijke blog bij Blogger. Eens het contract bij Uitgeverij Hamley getekend was, is alles nogal snel in een stroomversnelling geraakt. Ik had een site nodig maar geen tijd om er één te bouwen dus werd het een blog. Daar kwam nog een website bij (vorige maand of zo) maar door gebrek aan tijd om er mij echt mee bezig te houden – en vooral omdat ik in de eindfasen zat van boek 2 – werd het een snelle en éénvoudige site.

Nu ik eindelijk wat tijd heb, besloot ik om maar ineens mijn online gebeuren wat professioneler aan te pakken. De facebook pagina werd een maker pagina zodat ik de posts mooi kan plannen en gelijk trekken met instagram (wat ik tot nu toe jammer genoeg nogal verwaarloosd heb). Er kwam ook een domein (www.inademan.com) en daarbij hoorde ook een professionele website EN blog.

Als je al eens hebt rondgeneusd dan weet je dat er al behoorlijk wat te doen is hier. Veel info over mijn boeken, gratis boeken om te lezen of te downloaden…. er komt waarschijnlijk ook nog een evenementenkalender maar zolang alles onzeker is hou ik dat nog even in beraad.

Zo, nu is het aan jullie. Hebben jullie een vraag of een opmerking, laat het mij gerust weten. En wil je graag op de hoogte gehouden worden van de nieuwe updates, schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief op de home pagina.

Het begin is er

dinsdag 30 juni 2020

Het blijft challenges regenen! NaNoWriMo juli, Hamley’s nieuwe challenge en de mijne. Maar aangezien er nog moet gewerkt worden aan jeugdboek nummer twee, heb ik besloten om het maar bij één challenge te houden en dat is uiteraard mijn fantasy challenge. Ondanks een drukke agenda ben ik toch al wat opgeschoten. Er staat nog wel geen letter op papier, maar…. ik weet tenminste al waar het over zal gaan. Ik heb zelfs al een titel! (Goed hé 🙂 )
Mijn eerste uitdaging was: “wat is fantasy?” en waarin verschilt het van een sprookje. Draken komen in sprookjes voor maar ook in fantasy. Kijk maar naar Skyrym, het populaire spel van de “dragon born”. En er zijn sprookjes voor volwassenen en voor kinderen dus waar ligt het verschil? Ik geraakte er niet uit wijs en heb voor mezelf uitgemaakt dat fantasy een verhaal vertelt dat gewone mensen in contact brengt met wezens die niet tot onze leefwereld behoren en als het even kan ook nog verzeild geraken in de leefwereld van die wezens. Het leek me uitdagingen genoeg te bieden om er iets van te maken. Ik zie mezelf nog geen hele wereld bouwen of een taal ontwikkelen, maar even een uitstapje maken in een andere wereld zag ik wel zitten.
Als bij toeval las ik op de facebookgroep van Mysterieus Mechelen het verhaal van de Alfsberg in Kontich. Het zou een heiligdom uit de bronstijd zijn maar de naam heeft het gekregen door de legende van de Alven of Alvermannen. Volgens het verhaal zouden de Alven een enorme schat aan goud en edelstenen verborgen hebben in de heuvel, maar wie ernaar durft graven verdwijnt voor altijd.
Is dat geen goed begin voor een verhaal over Alven en legenden en geheime code en buitenwereldse wetten en vloeken? En hoe gaat het verhaal heten? Ik dacht aan “De Wet van Bavyrin”. Maar zoals dat wel meer gaat met verhalen van mij kan die titel nog alle kanten uit 🙂
Volgende week begin ik te schrijven en dan krijgen jullie het hier weer als eerste te lezen.

Een nieuwe uitdaging – Fantasy

vrijdag 26 juni 2020

Een mens geraakt soms vastgeroest in routines of doet/schrijft waar hij zich het meest comfortabel bij voelt. Dat is logisch maar af en toe moet je eens uit je comfort zone breken en iets totaal nieuws proberen. Mijn eerste out-of-zone schrijfbeleving was toen ik een novelle schreef waarvan ik alleen de eerste scene kende. Ze was niet op voorhand gepland en geplot, de bedoeling was om te kijken of ik gaandeweg een verhaal in elkaar kon boksen. Het werd De Ongenode Gast (gratis te downloaden hier).

De volgende uitdaging was een heel kort verhaal, maximaal 2 A4’tjes. Om de uitdaging nog wat groter te maken, schreef ik het in het Engels. Je kan het terug lezen op deze blog (Train to Nowhere). Het was al een beetje magisch realisme maar niet helemaal.
Nu wil ik me wagen aan een genre waar ik totaal niks van af weet, en dat is Fantasy. Ik lees het nooit en heb eigenlijk totaal geen idee wat tot het genre behoort. Gaat het over draken en tovenaars? Behoren elven daar ook nog bij of zijn dat al sprookjes? Ik zal dus eerst wat opzoekwerk moeten doen voor ik echt aan een fantasy verhaal of novelle kan beginnen. Ik heb mezelf tot 31 juli 2020 gegeven, tegen dan moet ik een afgewerkt verhaal hebben.
Naar goede gewoonte laat ik jullie mijn reis mee beleven. De eerste draft verschijnt hier weer zoals ik hem schrijf, inclusief fouten. Sommige zinnen kunnen er dus een beetje vreemd uitzien, maar als ik de challenge haal – en ik doe dat niet alleen, verschillende leden van onze groep Hamley’s 22 nemen ook deel – dan ga ik het verhaal ook weer door redactie sleuren en misschien dat ik het dan ook weer publiceer. Laat ons niet op het resultaat vooruit lopen, en eerst het werk maar es doen.
Volgen jullie mee?